Waarom wij organisaties liever laten spelen dan vergaderen

Hoe een spel ervoor kan zorgen dat leiderschap, teamontwikkeling, strategie en cultuur versterkt wordt.

 Het begon niet met een spel

Het begon met mensen aan tafel. Met schoolleiders die zich afvroegen waarom het soms zo schuurt in hun organisatie. Met teams die hard werkten, maar het gevoel hadden elkaar onderweg een beetje kwijt te raken. Met gesprekken waarin steeds dezelfde vragen terugkwamen, in verschillende vormen, in verschillende contexten.

In die jaren werkte ik veel met begeleiding en coaching van schoolleiders. in interventiegroepen, en in MD-trajecten met high potentials. En hoe verschillend die trajecten ook waren, de kern was opvallend gelijk: stevige, veerkrachtige organisaties blijken niet te ontstaan door betere plannen, maar door betere gesprekken.

Drie lagen die altijd terugkwamen

Langzaam werd zichtbaar dat die gesprekken zich altijd op drie lagen afspeelden.

De eerste laag was het ik. Wie ben ik in dit geheel? Hoe sta ik hier? Wat heb ik nodig om goed te kunnen werken? Waar word ik blij van, waar loop ik op leeg? En durf ik eerlijk te kijken naar mijn talenten én mijn kwetsbaarheden? Persoonlijk leiderschap bleek geen ‘extra vaardigheid’, maar een fundament. Pas wanneer mensen zichzelf beter leren kennen en accepteren, ontstaat er ruimte om ook de ander echt te zien.

De tweede laag was het wij. Het team. De cultuur. De ongeschreven regels. Hoe doen wij dit samen? Wat zeggen we hardop en wat blijft vaak onuitgesproken? Hier werd het interessant. Want pas in gesprek werd duidelijk hoe verschillend mensen dezelfde organisatie beleven. Hoe één situatie voor de één vanzelfsprekend is en voor de ander schuurt. En hoe waardevol het is als die perspectieven naast elkaar mogen bestaan.

De derde laag was het het. De structuur. De missie. De manier waarop dingen geregeld zijn. Worden talenten benut? Is er ruimte om te groeien? Sluit wat we doen nog aan bij wie we willen zijn?

Deze drie lagen bleken onlosmakelijk met elkaar verbonden. Als één van de drie uit balans is, voel je dat overal.

Het eerste spel, zonder dat het zo bedoeld was

Het eerste spel ontstond bijna ongemerkt. Het was bedoeld voor schoolleiders, als manier om deze lagen zichtbaar en bespreekbaar te maken. Niet zwaar. Niet theoretisch. Maar met ruimte voor gesprek.

Na afloop zeiden meerdere schoolleiders hetzelfde: “Dit wil ik met mijn hele team doen.” Omdat iedereen een beeld heeft van de organisatie. En omdat het delen van die beelden iets in beweging zet wat je met plannen en beleidsstukken niet voor elkaar krijgt.

En toen kwam de vraag

  “Welk spel gaan jullie hierna maken?”

Een logische vraag. Maar eerlijk? We waren helemaal niet bezig met ‘spellen maken’. Tot we onszelf een andere vraag stelden: áls we een spel zouden maken, waar zou dat dan écht over moeten gaan?

Voor mij was het antwoord snel duidelijk. Ik had jarenlang schoolplannen voorbij zien komen. Flip-overs vol post-its. Vergaderingen waarin de luidste stem de richting bepaalde. En plannen die uiteindelijk netjes op de plank belandden.

Ik verlangde naar iets anders. Naar dialoog. Naar verbinding. Naar plezier. Naar een vorm waarin mensen zich uitgenodigd voelen om mee te denken  en waarin hun stem ertoe doet. Zo ontstond Masterplan Onderwijs Editie.

Wat er gebeurt als mensen echt praten

Teams gingen met elkaar in gesprek. Er werd gelachen. Er werd nagedacht. Soms werd het even stil. En vaak gebeurde er iets onverwachts.

“Ik werk al twintig jaar met deze collega, maar ik hoor vandaag nieuwe dingen.”

“Ik begrijp nu pas waarom jij hier zo naar kijkt.”

Het ging niet alleen over strategie. Het ging over perspectief. Over elkaar zien en over samen betekenis geven aan de toekomst.

 

Wat je pas ziet als niemand gelijk hoeft te hebben

Wat in het onderwijs werkte, bleek ook te resoneren in de zorg en in organisaties daarbuiten. Overal was dezelfde behoefte: weg van lijstjes en enquêtes, toe naar echte gesprekken.

De Zorgeditie en Bedrijfseditie volgden. Daarna de HR en L& D Editie, waarin leren en ontwikkelen niet langer alleen gaat over trainingen, maar over eigenaarschap, nieuwsgierigheid en toekomstgericht denken.

En sinds kort Ellips. Een spel over gedrag. Over professionele en persoonlijke grenzen. Over wat wenselijk is, wat schuurt en hoe context alles kan veranderen. Bij Ellips gebeurt iets bijzonders. Door eerst te kijken naar verschillende perspectieven op een situatie, worden mensen even losgetrokken uit hun eigen gelijk. Er ontstaat ruimte. Begrip. Een gesprek dat verder gaat dan standpunten.

Het ongemak dat organisaties nodig hebben

Als ik terugkijk, zie ik dat al onze spellen eigenlijk hetzelfde doen. Ze nodigen uit. Tot vertragen. Tot luisteren. Tot samen onderzoeken.  Niet om alles meteen op te lossen. Maar om beter te begrijpen wat er speelt; bij jezelf, bij elkaar en in de organisatie als geheel.

Niet harder werken, maar anders kijken

We gaan 2026 in met nieuwe ideeën en nieuwe vormen. Maar met dezelfde overtuiging als waarmee het ooit begon:

Dat ontwikkeling, samenwerking, veerkracht  en vrijmaken van veel meer potentieel niet ontstaan door harder werken, maar door anders kijken. Door het gesprek weer centraal te zetten, verbinding te maken en samen plezier te beleven.

Play Masterplan: ontwikkeling begint zo.

Learn, make a difference and have fun.

Agillet is gecertificeerd trainer voor Play Masterplan